Diep geworteld in de Zundertse aarde was Sandraudiga verbonden met de natuur en alles wat daarin leeft.
Haar naam “Zande Roode” verwijst naar de ijzerhoudende, roestkleurige bodem van Zundert.
Op een altaarsteen, hier vlakbij gevonden, werd haar naam vereeuwigd.
Zelfs de naam ‘Zundert’ zou van haar zijn afgeleid."
- Haar wortels zijn de onze -
Ontwerper(s)
Ronald van Loon Martin Straver Stefan van Steen Dave Roelands Steven van Erck
Prijs
2e (619 punten) 2de Publieksprijs
Juryrapport
Geluid
Toen de stoet van Sandraudiga – Geworteld in Zundert zijn entree maakte, voelde de jury een
diepe ontroering. Het was zo mooi, zo sereen. Het is heel bijzonder dat een mythisch verhaal,
dat rechtstreeks met Zundert verbonden is, op deze manier tot leven komt. De dieren die
samenkomen bij de natuurgodin vormden met de druïde-achtige figuranten en poppenspelers
een processie van natuurlijke elementen. Het had iets sacraals. Je werd omhuld door een
natuurlijke loomheid, alsof je naar een prachtige natuurdocumentaire keek.
De dieren waren fenomenaal. De kleine vogeltjes met bewegende kopjes, de konijntjes die uit
een holletje kwamen, de uil en het prachtige hert dat bewoog zoals een echt hert doet: alles
leefde. Karton, jute, bladeren, stro en andere natuurlijke materialen waren zo verfijnd verwerkt
dat nergens iets geforceerd aanvoelde. De spelers eisten nergens de aandacht op, maar gaven
het podium aan hun dieren.
De godin zelf had een krachtig, sereen gezicht met sprekende ogen, versterkt door slim
kleurgebruik in de bloemen. De wortels reikten als handen naar voren en naar achteren. Het
oranje als steunkleur zorgde voor een prachtige cohesie. Het fonteintje met bloemblaadjes
was de kers op de taart en de lage, aardse soundscape maakte de ervaring compleet. Een
jurylid vergeleek de theatrale uitstraling met Cirque du Soleil en Les Machines de l'Île.
Chapeau.
Waar nog winst te behalen valt
De hoekige vormen van de wagen stonden wat haaks op de ronde bewegingen van de dieren.
De kleuren van de wagen sloten niet volledig aan bij de aardse tinten van de loopgroep. Het
gezicht van de godin was van voren wat plat. De stoet was lang en spelers kwamen soms
buiten het bereik van de muziek. Bij de vogels was de vleugelslag niet altijd synchroon. De
dieren bevatten zelf geen bloemen, wat vragen opriep over de balans in een bloemencorso.
Het oordeel van de jury
Sandraudiga – Geworteld in Zundert is een poëtische, liefdevolle ode aan de natuur, waarin
figuratie, dieren, muziek en wagen tot een harmonieus geheel versmelten. Het theatrale
kroop bijna sluipend binnen bij het publiek, zoals ook de tweede publieksprijs bevestigt. Een
viering van vakmanschap die de jury diep heeft geraakt.
